زمان مورد نیاز برای مطالعه: 8 دقیقه ادیـان نیوز : امیرمومنان(ع) می‏فرماید: وقتی رسول خدا(ص) در مریضی آخر خود در بستر بیماری افتاده بود، من سر مبارک وی را بر روی سینه خود نهاده بودم و سرای حضرت(ص) انباشته از مهاجر و انصار بود و عباس عموی پیامبر(ص) رو به روی او نشسته بود و رسول خدا(ص) زمانی به هوش می‏آمد و […]

زمان مورد نیاز برای مطالعه: 8 دقیقه

ادیـان نیوز : امیرمومنان(ع)
می‏فرماید: وقتی رسول خدا(ص) در مریضی آخر خود در بستر بیماری افتاده بود،
من سر مبارک وی را بر روی سینه خود نهاده بودم و سرای حضرت(ص) انباشته از
مهاجر و انصار بود و عباس عموی پیامبر(ص) رو به روی او نشسته بود و رسول
خدا(ص) زمانی به هوش می‏آمد و زمانی از هوش می‏رفت. اندکی که حال آن جناب
بهتر شد، خطاب به عباس فرمود: «ای عباس، وصیت مرا در مورد فرزندانم و
همسرانم قبول کن و قرض‌های مرا ادا نما و وعده‏هایی که به مردم داده‏ام به
جای آور و چنان کن که بر ذمه من چیزی نماند.»

عباس
عرض کرد: «ای رسول خدا(ص) من پیرمردی هستم که فرزندان و عیال بسیار دارم و
دارایی و اموال من اندک است [چگونه وصیت تو را بپذیرم و به وعده‏هایت عمل
کنم] در حالی که تو از ابر پرباران و نسیم رها شده بخشنده‏تر بودی [و
وعده‏های بسیار داده‏ای] خوب است از من درگذری و این وظیفه بر دوش کسی نهی
که توانایی بیشتری دارد!»

رسول
خدا(ص) فرمود: «آگاه باش که اینک وصیت‏خود را به کسی خواهم گفت که آن را
می‏پذیرد و حق آن را ادا می‏نماید و او کسی است که این سخنان را که تو گفتی
نخواهد گفت! یا علی(ع) بدان که این حق توست و احدی نبایست در این امر با
تو ستیزه کند، اکنون وصیت مرا بپذیر و آنچه به مردمان وعده داده‏ام به
جای‏آر و قرض مرا ادا کن. یا علی(ع) پس از من امر خاندانم به دست توست و
پیام مرا به کسانی که پس از من می‏آیند برسان.»

امیرمومنان(ع)
گوید: «من وقتی دیدم که رسول خدا(ص) از مرگ خود سخن می‏گوید، قلبم لرزید و
به خاطر آن به گریه درآمدم و نتوانستم که درخواست پیامبر(ص) را با سخنی
پاسخ گویم.»

پیامبر
اکرم(ص) دوباره فرمود: «یا علی آیا وصیت من را قبول می‏کنی!؟» و من در
حالتی که گریه گلویم را می‏فشرد و کلمات را نمی‏توانستم به درستی ادا
نمایم، گفتم: آری ای رسول خدا(ص)! آن گاه رو به بلال کرد و گفت: ای بلال!
کلاه خود و زره و پرچم مرا که «عقاب‏» نام دارد و شمشیرم ذوالفقار و
عمامه‏ام را که «سحاب‏» نام دارد برایم بیاور…[سپس رسول خدا(ص) آنچه که
مختص خود وی بود از جمله لباسی که در شب معراج پوشیده بود و لباسی که در
جنگ احد بر تن داشت و کلاه‌هایی که مربوط به سفر، روزهای عید و مجالس
دوستانه بود و حیواناتی که در خدمت آن حضرت بود را طلب کرد] و بلال همه را
آورد مگر زره پیامبر(ص) که در گرو بود. آن گاه رو به من کرد و فرمود: «یا
علی(ع) برخیز و این ها را در حالی که من زنده‏ام، در حضور این جمع بگیر تا
کسی پس از من بر سر آنها با تو نزاع نجوید.»

من
برخاستم و با این که توانایی راه رفتن نداشتم، آنچه بود گرفتم و به خانه
خود بردم و چون بازگشتم و رو به روی پیامبر(ص) ایستادم، به من نگریست و بعد
انگشتری خود را از دست‏بیرون آورد و به من داد و گفت: «بگیر یا علی این
مال توست در دنیا و آخرت!»

بعد
رسول خدا(ص) فرمود: «یا علی(ع) مرا بنشان!» من او را نشاندم و بر سینه من
تکیه داد و هر آینه می‏دیدم که رسول خدا(ص) از بسیاری ضعف سر مبارک را به
سختی نگاه می‏دارد و با وجود این، با صدای بلند که همه اهل خانه می‏شنیدند
فرمود: «همانا برادر و وصی من و جانشینم در خاندانم علی بن ابی‏طالب است.
اوست که قرض مرا ادا می‏کند و وعده‏هایم را وفا می‏نماید. ای بنی‏هاشم، ای
بنی‏عبدالمطلب، کینه علی(ع) را به دل نداشته باشید و از فرمان‌هایش سرپیچی
نکنید که گمراه می‏شوید و با او حسد نورزید و از وی برائت نجویید که کافر
خواهید شد.»

سپس
به من گفت: «مرا در بسترم بخوابان!» و بلال را فرمود که حسن(ع) و حسین(ع)
را نزد او بیاورد بلال رفت و آنها را با خود آورد. پیامبر(ص) آن دو را به
سینه خویش چسباند و آنها را می‏بویید.

علی(ع)
می‏گوید: من پنداشتم که حسن(ع) و حسین(ع) باعث‏شدند که اندوه و رنج
پیامبر(ص) فزونی یابد، خواستم آن دو را از حضرت(ص) جدا سازم. فرمود: «یا
علی(ع) آنها را واگذار تا مرا ببویند و من هم آنها را ببویم! بگذار تا آن
دو از وجود من بهره گیرند و من نیز از وجود ایشان بهره گیرم! به راستی که
پس از من مشکلات بسیار خواهند داشت و مصایب سختی را تحمل خواهند کرد، پس
لعنت‏ خداوند بر آن کس باد که حق حسن(ع) و حسین(ع) را پست ‏شمارد.
پروردگارا! من این دو را و علی صالح‏ترین مؤمنان را به تو می‏سپارم!»

مفاد وصیت

از
جمله مفاد این وصیت که به دستور خدای تعالی پیامبراکرم(ص) انجام آن را بر
علی(ع) شرط نمود، این بود که فرمود: «یا علی(ع) به آنچه در این وصیت آمده
است وفا کن، آن کس که خدا و رسولش را دوست دارد، دوست‏بدار و با هر که با
خدا و رسولش دشمنی ورزد، دشمن باش و از آنان بیزاری بجوی و صبور باش و خشم
خود را فرو خور! گرچه حق تو پایمال گردد و خمس تو غصب شود و هتک حرمت‏حرم
تو کنند!»

نقطه ضعف کشورهای اسلامی،امروز در فلسطین مشاهده می شود

علی(ع) عرض کرد: «پذیرفتم ای رسول خدا(ص)!»

امیرالمومنین(ع)
گوید: سوگند به خدایی که دانه را شکافت و انسان را آفرید من هر آینه شنیدم
که جبرییل(ع) به نبی‏اکرم(ص) می‏گفت: «ای محمد(ص) به علی(ع) بگوی که حرم
تو هتک می‏گردد، که حرم خدا و رسول خدا(ص) نیز هست و محاسن تو از خون روشن
سرت خضاب خواهد شد.»

من
چون معنای این کلمات را که جبرئیل امین می‏گفت فهم کردم [و دانستم که حرم
من هتک خواهد شد] به روی درافتادم و از حال رفتم و چون بازآمدم، گفتم: «آری
پذیرفتم و راضی هستم! اگرچه به حرم من جسارت روا دارند و سنت‍‌های خدا و
رسول را معطل گذارند و کتاب خدا پاره پاره شود و کعبه خراب گردد و محاسنم
از خون روشن سرم خضاب شود، پیوسته صبوری خواهم کرد و کار را به خدا وا
می‏گذارم تا این که نزد تو حاضر گردم.»

و
باز از جمله موارد وصیت رسول خدا(ص) این بود که در خانه‏اش، که در آن جان
سپرده بود، دفن گردد و با سه پارچه کفن شود که یکی از آنها یمنی باشد و کسی
جز علی(ع) داخل قبر نشود و به علی(ع) فرمود: «یا علی(ع) تو و دخترم
فاطمه(س) و حسن(ع) و حسین(ع) با هم بر من نماز بخوانید و نخست هفتاد و و
پنج تکبیر بگویید. سپس نماز را با پنج تکبیر به جای آور و آن را تمام کن و
البته این کار پس از آن است که از طرف خداوند به تو اجازه نماز داده شود.»

علی(ع) عرض کرد: «پدر و مادرم فدای تو باد! چه کسی به من اجازه نماز می‏دهد؟»

فرمود:
«جبرئیل(ع) به تو اجازه خواهد داد. و پس از شما هر کس از خاندانم حاضر شد،
گروه گروه بر من نماز بخوانند، سپس زنان ایشان و در آخر مردم نماز
بخوانند.»  و نیز فرمود: هرگاه من جان تسلیم نمودم و تو تمام آنچه را که من
وصیت کرده‏ام، انجام دادی و مرا در گورم پنهان ساختی، پس در خانه خود آرام
گیر و آیات قرآن را بر طبق تالیف آن گردآوری کن و واجبات و احکام را چنان
که نازل شده‏اند، ثبت نما و سپس باقی آنچه را گفته‏ام به جای آور و هیچ
سرزنشی بر تو نیست و باید که صبوری کنی بر ستم‌هایی که ایشان در حق تو روا
دارند، تا این که به سوی من آیی.»

اتمام حجت‏ با علی(ع)

رسول
خدا(ص) هنگامی که کتاب وصیت ‏خود را به امیرمؤمنان(ع) داد، فرمود: در قبال
این وصیت فردای قیامت در برابر خدای تبارک و تعالی که پروردگار عرش است
می‏بایست جوابگو باشی! به راستی که من روز قیامت ‏با استناد به حلال و حرام
خدا و آیات محکم و متشابه، آن سان که خداوند نازل فرموده و در کتاب وی جمع
آمده است، با تو محاجه خواهم کرد و از تو حجت‏خواهم طلبید؛ در مورد آنچه
تو را امر کردم و انجام واجبات الهی آن گونه که نازل شده‏اند و احکام شریعت
و در مورد امر به معروف و نهی از منکر و دوری جستن از آن، و برپای داشتن
حدود الهی و عمل به فرمان‌های حق و تمامی امور دین و هم از تو حجت‏ خواهم
خواست درباره گزاردن نماز در وقت‏ خود و اعطای زکات به مستحقین آن و حج‏
بیت الله و جهاد در راه خدا! پس تو چه پاسخی خواهی داشت ‏یا علی(ع)!؟

امیرمومنان(ع)
عرض کرد: پدر و مادرم فدایت! امید دارم به سبب بلندی مرتبت تو در نزد خدا و
مقام ارجمندی که پیش او داری و نعماتی که تو را ارزانی داشته است، خداوند
مرا یاری نماید و استقامت عطا فرماید و من فردای قیامت‏ با شما ملاقات نکنم
در حالی که در انجام وظیفه خود سستی و تقصیری کرده باشم و یا تفریط نموده
باشم و باعث درهم شدن چهره مبارکتان در برابر من و دیدگان پدران و مادران
خود شوم! بلکه مرا خواهی یافت که تا زنده‏ام پیوسته بر طبق وصیت‏شما رفتار
کنم و راه و روش شما را دنبال نمایم، تا با این حالت نزدتان شرفیاب شوم و
بعد از من فرزندانم به ترتیب بدون هیچ گونه تقصیری و تفریطی چنین خواهند
کرد. در این لحظه رسول خدا(ص) از هوش برفت و علی(ع) پیامبر(ص) را در آغوش
گرفت در حالی که می‏گفت: «پدر و مادرم فدای تو باد! پس از تو چه دهشتی ما
را فرا خواهد گرفت و وحشت دختر تو و پسرانت چه اندازه خواهد بود و غصه‏های
من بعد از تو چه طولانی خواهد بود، ای برادرم! از خانه من اخبار آسمان‌ها
قطع خواهد شد و پس از تو دیگر جبرئیل و میکائیل نخواهم دید و دیگر هیچ اثری
از آنها نخواهم یافت و صدای آنها را نخواهم شنید.» و رسول خدا(ص) هم‌چنان
مدهوش بود.

حضور دانشمندان مسلمان در فهرست ۱۰۰ آسیب شناس برتر سال ۲۰۱۹

آخرین سفارش‌ها

امام
کاظم(ع) نقل می‏کند که از پدرم پرسیدم: وقتی فرشتگان پیامبر(ص) را ترک
گفتند چه اتفاقی افتاد؟ فرمود: رسول خدا(ص) فاطمه(س) و علی(ع) و حسن(ع) و
حسین(ع) را به گرد خود خواند و به کسانی که در خانه بودند گفت: «از نزد من
بیرون بروید» و همسر خود «ام سلمه‏» را فرمود که بر درگاه بایستد تا کسی
وارد خانه نشود. ام سلمه اطاعت کرد. آن گاه رسول خدا(ص) به علی(ع) گفت: «یا
علی(ع) نزدیک من بیا.» علی(ع) پیشتر رفت، پیامبراکرم(ص) دست زهرا(س) را
گرفت و بر سینه گذاشت؛ ‏بعد با دست دیگر خود دست علی(ع) را گرفت و چون
خواست ‏با آنها سخنی بگوید، اشک از چشمانش فرو غلتید و نتوانست کلامی
بگوید. فاطمه(س) و حسن(ع) و حسین(ع) وقتی حالت گریه پیامبر(ص) را مشاهده
کردند به سختی به گریه درآمدند و فاطمه(س) گفت: ای پیامبر خدا(س) رشته قلبم
از هم گسست و جگرم آتش گرفت وقتی که گریه شما را دیدم! ای آقای پیامبران
از اولین تا آخرین آنها، ای امین پروردگار و رسول او، ای محبوب خدا!
فرزندانت پس از تو که را دارند و با آن خواری که بعد از تو مرا فرا گیرد چه
کنم؟ چه کسی علی(ع) را که یاور دین است، کمک خواهد کرد؟ چه کسی وحی خدا و
فرمان‌هایش را دریافت‏خواهد کرد؟ سپس به سختی گریست و پیامبر(ص) را در آغوش
گرفت و چهره او را بوسید و علی(ع) و حسن(ع) و حسین(ع) نیز چنین کردند.

رسول
خدا(ص) سربلند کرد و دست فاطمه(س) را در دست علی(ع) نهاد و گفت: «ای
اباالحسن! این امانت‏خدا و امانت محمد رسول خدا(ص) در دست توست و در مورد
فاطمه(س) خدا را و مرا به یاد داشته باش! و به راستی که تو چنین رفتار
می‏کنی.

یا
علی(ع) سوگند به خدا که فاطمه(س) سیده زنان بهشت است از اولین تا آخرین
آنها. به خدا قسم! فاطمه(س) همان مریم کبری است. آگاه باش که من به این
حالت نیفتاده بودم مگر این که برای شما و فاطمه(س) دعا کردم و خدا آنچه
خواسته بودم به من عطا فرمود.

ای
علی(ع) هر چه فاطمه(س) به تو فرمان داد به جای آور که هر آینه من به
فاطمه(س) اموری را بیان داشته‏ام که جبرئیل من را به آنها امر کرد. بدان ای
علی(ع) که من از آن کس راضیم که دخترم فاطمه(س) از او رضا باشد و پروردگار
و فرشتگان هم با رضایت او راضی خواهند شد.

وای
بر آن کس که بر فاطمه(س) ستم کند وای بر آن کس که حق وی را از او بستاند.
وای بر آن کس که هتک حرمت او کند. وای بر آن کس که در خانه‏اش را آتش زند
وای بر آن که‏ دوست وی را بیازارد و وای بر آن که با او کینه ورزد و ستیزه
کند. خداوندا من از ایشان بیزارم و آنان نیز از من بری هستند.»

در
این وقت رسول خدا(ص) فاطمه(س) و علی و حسن و حسین علیهم السلام را به نام
خواند و آنان را در بر گرفت و عرضه داشت: «بار خدایا! من با اینان و هر کس
که پیروی ایشان کند سر صلح دارم و بر عهده من است که آنان را داخل بهشت
‏سازم و هر کس با این‌ها بستیزد و بر ایشان ستم کند، یا بر اینها پیشی گیرد
یا از ایشان و شیعیانشان باز پس ماند، من دشمن او هستم و با او می‏جنگم و
بر من است که آنان را به دوزخ درآورم.

سوگند
به خدا، ای فاطمه(س)! راضی نخواهم شد تا این که تو راضی شوی! نه به خدا
سوگند راضی نمی‏شوم مگر آن که تو راضی شوی! نه به خدا سوگند راضی نخواهم شد
مگر آن که تو رضا شوی!»

………………………………………………………………..

پی نوشت :

1) الطوسی، الامالی، ص‏600 شماره 1244/1 و همان ص‏572 شماره 1186 – 12 و اصول کافی ج‏1; ص‏340، ح شماره 8.

2)
مولی محمد باقر مجلسی، بحارالانوار (مؤسسه الوفاء، بیروت، الطبعة الثانیه،
1403 ه – 1983م) ج‏22، ص‏479 به نقل از رضی بن علی بن الطاووس، الطرف، 18 –
21 و 27 و 28.

3) اصول کافی، ج‏2، ح شماره‏4.

4) همان.

5) بحارالانوار، ج‏22، ص‏493 به نقل از الطرف، 42 و 43 و 45.

6) بحارالانوار، همان، ص‏483.

7) همان، ص‏482، ح شماره‏30.

8) همان، ص‏484 ح شماره 31، به نقل از الطرف 29 – 34.

منبع : رسا