چکیده :
یكى از مفاهيم شاخص در فرهنگ سياسى اسلام, بيعت است. تلاش براى گرفتن بيعت و يا نزاع به دليل شكستن آن همواره بخش مهمى از تاريخ سياسى اسلام را رقم زده است. نيم نگاهى به بارزترين حوادث سياسى ـ اجتماعى صدر اسلام, جناح بندى هاى عمده موجود در آن زمان و انديشه و برهانى كه هر يك با خود داشتند, گوياى نهادينه بودن باورِ وفادارى به بيعت در ميان آن ها است.
در دوران معاصر و به دنبال پيدايش انديشه هاى مبتنى بر مردم سالارى در اداره جامعه و تلاش در جهت مشاركت هرچه بيش تر مردم در اداره امور سياسى, توسعه آزادى ها و… به عنوان اساسى ترين شاخصه هاى دموكراسى, اهميت اين واژه مضاعف شده است, زيرا بيعت تجلّى گاه بخشى از مشاركت مردم در اداره سياسى جامعه در نظام سياسى اسلام تلقّى شده است.