انصار و گرايش آنان به تشيع
نویسنده : غلامحسن
محرمى
چكيده
:
انصار لقب آن دسته
از مسلمانان اوليه است كه پيش از اسلام با نام اوس و خزرج در مدينه مى زيستند و به
دليل يارى پيامبر و دفاع از آن حضرت در مقابل دشمنان اسلام، به اين لقب مفتخر شدند.
آنان مردم خوش نامى بودند كه به مسلمانان رانده شده از مكه پناه داده و در راه پيشرفت
اسلام جان نثارى كردند.
اگرچه بعد از رحلت پيامبر و در جريان سقيفه نقش بارزى از انصار
كه حاكى از دفاع جدّى آنان از حقانيت خاندان پيامبر باشد، گزارش نشده است، ولى از بررسى
مواردى چون رابطه مثبت آنان با بنى هاشم، عمومى بودن محبت به خاندان پيامبر(صلى الله
عليه وآله) در ميان آنان، فراوان بودن ياران ائمه اطهار(عليهم السلام) در ميان ايشان،
ستايش اهل بيت(عليهم السلام) از آنان، همراهى جدى آنان با اميرمؤمنان در عصر حكومتش
و تقابل آشكارشان با رقباى سياسى آن حضرت، مى توان گرايش آن ها را به تشيع و مكتب اهل
بيت نتيجه گرفت. و هم چنين مى توان اجتماعشان را در سقيفه به منظور جلوگيرى از حاكميت
قريش ارزيابى كرد، نه مخالفت با رهبرى اميرمؤمنان عليه السلام.
واژه كليد:
انصار، قريش، سقيفه، تشيع، جمل، صفين و نهروان.