رابطه و نسبت عدالت و پيشرفت در دولت اسلامي
چكيده :
«عدالت» و «پيشرفت» در دو رويكرد متعارض سوسياليستي-كمونيستي و ليبراليستي-كاپيتاليستي، قابل جمع نيستند. اما در رويكرد دو ساحتي توحيدي و متعالي اسلام، به ويژه رهيافت راهبردي ولايي شيعي، نه تنها قابل جمع، بلكه لازم، ملزم و مكمل و همافزا ميباشند و به اصطلاح داراي تاثير و تاثر متقابل، متزايد يا متكاملند. در حالي كه، در رويكرد مدرنيستي، اساساً با تقليل و حتي تحريف اين دو پديده، به عدالت و توسعه مادي و اقتصادي يعني؛ عدالت سوسياليستي و توسعه كاپيتاليستي، متعارض غير قابل جمع نميدانند.
در رويكرد توحيدي، دو ساحتي متعادل و متعالي پيشرفت اعم از:توسعه اقتصادي، توسعه، فرهنگي، معنوي و اخلاقي بوده و عدالت اعم از عدالت اقتصادي، سياسي و بلكه عدالت فرهنگي ميباشد و جهت توسعه اقتصادي معطوف به تعالي فرهنگي، معنوي و اخلاقي ميباشد.
بنابراين، توسعه اقتصادي، بدون عدالت، حتي اگر هم ممكن باشد، جامع نبوده و پايدار نخواهد بود. اين مقاله به واكاوي رابطه و نسبت ميان گفتمان متعالي، عدالت و پيشرفت در نظريه، نظام سياسي و دولت اسلامي، ميپردازد.
كليد واژه : عدالت، پيشرفت، متعالي، دولت، نظريه، نظام، سياست، سياسي.