نویسنده : محمدجواد ياوري چكيده : سابقه «بيعت» به عنوان پيماني طرفيني در ميان مردم عرب به پيش از اسلام بازمي‏ گردد. در اسلام نيز اين رسم اجتماعي پذيرفته شد و پيامبر از آن بهره برد. در تاريخ اسلام، همواره حاكمان، بيعت و ميثاق وفاداري مردم را موجب استحكام و اقتدار حكومت خويش دانسته و […]

نویسنده : محمدجواد ياوري

چكيده :

سابقه «بيعت» به عنوان پيماني طرفيني در ميان مردم عرب به پيش از اسلام بازمي‏ گردد. در اسلام نيز اين رسم اجتماعي پذيرفته شد و پيامبر از آن بهره برد. در تاريخ اسلام، همواره حاكمان، بيعت و ميثاق وفاداري مردم را موجب استحكام و اقتدار حكومت خويش دانسته و هرگز خود را از بيعت و اعتماد مردم بي‏ نياز نمي ‏دانستند. در اسلام ركن اصلي بيعت، اختياري‏ بودن آن است وگرنه مشروعيت ندارد. پس از وفات پيامبر صلي‏ الله ‏عليه‏ و‏آله در روز سقيفه گروهي با برنامه‏ اي از پيش تعيين شده ابوبكر را به خلافت رساندند.

آن‏ها براي استحكام قدرت او از هر تلاشي فرو گذار نكردند، حتي به زور براي او بيعت گرفتند. در رأس مخالفان خلافت ابوبكر، علي عليه ‏السلام و عده‏اي از بني‏ هاشم قرار داشتند. اين نوشتار تلاش دارد تا بيان كند كه بيعت گرفتن از علي عليه‏السلام بعد از وفات پيامبر صلي‏ الله‏ عليه‏ و‏آله به زور و با هجوم به خانه فاطمه«عليه االسلام» صورت گرفت. البته پذيرش بيعت از سوي آن حضرت بعد از شهادت حضرت زهرا«عليه االسلام» و بر اساس مصلحت ‏انديشي و حفظ وحدت اسلامي بود؛ يعني در زماني كه ابوبكر تمام تلاش خود را براي مقابله با مرتدان به كار بسته بود، آن حضرت ناچار بيعت با او را پذيرفت.

کلیدواژه : بيعت، سقيفه، علي عليه‏ السلام، ابوبكر، زمان و علت بيعت.