همگرایی كشورهای مسلمان در پرتو انقلاب اسلامی
چکيده :
يکي از آموزهها و اهداف انقلاب اسلامي ايران ايجاد وحدت و همگرايي ميان كشورهاي اسلامي است، که بعد از تثبيت نظام جمهوري اسلامي، در برنامههاي سياست خارجي خود آن را دنبال کرده است. اما اين مسئله همچنان با محدوديتها و چالشهايي مواجه ميباشد. پژوهش حاضر در پي آن است كه نشان دهد همگرايي كشورهاي اسلامي از آموزههاي انقلاب اسلامي چه تأثيري پذيرفته است، قابليتها و ظرفيتهاي آموزههاي انقلاب اسلامي براي همگرايي كشورهاي اسلامي چه اندازه ميباشد و در عمل تحقق اين آموزهها با چه محدوديتها و موانعي مواجه بوده است؟
مؤلف بر اساس نظريه کارکردگرايي نوين جوزف ناي، فرصتهاي موجود را در سه محور جاذبههاي ايدئولوژيک و هويتبخشي، تسري وگسترش، جامعه پذيري نخبگان و تبادل افکار و انديشه و محدوديتهاي موجود را در سه محور محدوديتهاي ايجاد ائتلافهاي سياسي و همگرايي جهان اسلام، عدم تفاهم ارزشهاي فکري و سياسي نخبگان و حضور بازيگران خارجي مورد بررسي قرار داده است.شروعیت، اقتدار، مقبولیت، حقانیت، دموكراسی، مردمسالاری، قرارداد اجتماعی، رضایت عمومی.
كليد واژه : انقلاب اسلامي، همگرايي، کشورهاي اسلامي، فرصتها، محدوديتها، نخبگان.