نویسنده: محمدحسين فارياب چكيده:امامت به‌معنايي كه شيعه بدان معتقد است، اساسي‌ترين باوري است كه موجب امتياز شيعة اماميه از ديگر فرق اسلامي شده است. امامت به‌لحاظ عقلي و نقلي محل بحث و بررسي عالمان شيعي بوده است. آنچه در اين نوشتار مي‌آيد، رويكرد نقلي و تاريخي به اصل امامت، با استفاده از بازخواني سخنان امام […]

نویسنده: محمدحسين فارياب

چكيده:
امامت به‌معنايي كه شيعه بدان معتقد است، اساسي‌ترين باوري است كه موجب امتياز شيعة اماميه از ديگر فرق اسلامي شده است. امامت به‌لحاظ عقلي و نقلي محل بحث و بررسي عالمان شيعي بوده است. آنچه در اين نوشتار مي‌آيد، رويكرد نقلي و تاريخي به اصل امامت، با استفاده از بازخواني سخنان امام صادق(ع) است.
بر اساس مهم‌ترين يافته‌هاي اين پژوهش، تبيين‌ها و توصيف‌هاي موجود در دوران امام صادق(ع) جهشي چشمگير نسبت به دوران نخستين پيدايش تشيع داشته است؛ چنان‌كه موجب اعتقاد برخي به الوهيت امامان در آن دوران شده است. «امام» در منظر امام صادق(ع) كسي است كه حجت خدا بر بندگان بوده، مرجعيت ديني، علمي، اخلاقي و سياسي را بر عهده دارد و واسطة فيض ميان خدا و بندگان بوده، منصوب از جانب خدا، معصوم و داراي علم خدادادي است.

كليدواژه‌: امام صادق(ع)، امامت، عصمت، علم، نصب، مرجعيت.