زمان مورد نیاز برای مطالعه: 1 دقیقه نویسنده: علي اله ‌بداشتي چکيده: سلفيه در شناخت اسما و صفات الهي، روش عقلي را بي‌اعتبار می‌داند و فقط روش نقلي را مبناي معرفت خويش قرار داده است. در روش نقلي نيز به ظاهر‌گرايي در قرآن و سنت روي آورده ‌است (بنگريد به: اله‌بداشتي، 1386: 71 ـ 41) ازاين‌رو در معناشناسي صفات الهي نتوانسته‌ تصویر […]

زمان مورد نیاز برای مطالعه: 1 دقیقه
نویسنده: علي اله ‌بداشتي
چکيده:
سلفيه در شناخت اسما و صفات الهي، روش عقلي را بي‌اعتبار می‌داند و فقط روش نقلي را مبناي معرفت خويش قرار داده است. در روش نقلي نيز به ظاهر‌گرايي در قرآن و سنت روي آورده ‌است (بنگريد به: اله‌بداشتي، 1386: 71 ـ 41) ازاين‌رو در معناشناسي صفات الهي نتوانسته‌ تصویر روشنی از صفات الهي به‌ويژه در صفات خبري مانند استواي خدا بر عرش، وجه داشتن، دست داشتن و … ارائه نمايد.
در نتيجه، صفاتي زائد بر ذات را براي خدا اثبات كرده است، كه اين امر با توحيد صفاتي و به تبع آن با توحيد ذاتي به‌معناي بساطت ذات از هرگونه تركيب، تعارض دارد. در اين مختصر، ابتدا مسئله معنا‌شناسي و سپس از اين زاويه، مباني و اصول سلفيه در صفات بررسي و نقد مي‌شود.
كليد واژه: سلفيه، اسما الهي، صفات الهي، معناشناسي.