مؤسس دانشگاه ادیان و مذاهب، شهادت رهبر معظم انقلاب حضرت آیت الله امام خامنه‌ای(قدس سره) را تسلیت گفت

به گزارش ادیان نیوز به نقل از روابط عمومی دانشگاه ادیان و مذاهب، حجت الاسلام والمسلمین سید ابوالحسن نواب، مؤسس دانشگاه ادیان و مذاهب در پیامی شهادت عزتمندانه رهبر معظم انقلاب اسلامی ایران، حضرت آیت الله العظمی امام خامنه ای (قدس سره) را تسلیت گفت.

متن پیام مؤسس دانشگاه ادیان و مذاهب به این شرح است:

بسم الله الرحمن الرحیم

از شمار دو چشم، یک تن کم    وزشمار خِرد، هزاران بیش

شهادت عزتمندانه‌ی رهبر فرزانه‌ی انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله العظمی امام خامنه‌ای، گرچه سهمگین و تکان‌دهنده است، موجی از غرور و افتخار را در دل بی‌شمار شیفتگان ایشان و هواداران مقاومت اسلامی در جهان برانگیخت، مرگی نه در بستر و نه در اعماق پناهگاه‌‌ها، که در دفتر کار، در میانه‌ی شهر، آن هم به دست و دستور تبهکارترین باند جنایتکارِ روزگارِ ما.
چنین مرگی آرزوی همیشگیِ مردان خدا بوده است. به ما آموخته‌اند که در ماه مبارک رمضان از خدا شهادت در راهش را طلب کنیم: و قتلاً فی سبیلک فوفِّق لنا. و چه نیکوست استجابت این دعا برای کسی که آرزو داشت، در صف اول شهادت باشد.
بزرگمردی که سال‌ها از مقاومت و شهادت گفت، نشان رزمندگی را هیچگاه از دوش خود برنداشت، مقاومتی مردمی و مؤمنانه را در منطقه پایه گذاشت، فلسطینی‌ها را به مقاومت مسلحانه‌ و فداکاری فراخواند و سربازان و سرداران زیادی به عشق او و آرمان‌هایش به شهادت رسیدند. چنین پیشوایی را شایسته نبود که مرگی جز این داشته باشد.
اینک ماییم و میراث سترگ خامنه‌ای که هم عاشق ایران، فرهنگ ایرانی و زبان و ادبیات فارسی بود، هم دلبسته‌ی اسلام به‌روایت اهل‌بیت (علیهم‌السلام) با رویکردی تقریبی و با احترام به مقدسات دیگر مذاهب اسلامی. او شیفته و برپاکننده‌ی آیین‌های عزاداری اهل‌بیت (علیهم‌السلام) بود، اما برخی آیین‌های عزاداری را ویژه‌ی امام‌ حسین (علیه‌السلام) می‌دانست و از برخی آیین‌های خشونت‌آمیزِ عزاداری سیدالشهداء هم برحذر می‌داشت.‌ او انقلاب و نظام اسلامی را مِلک طِلق کسی نمی‌دانست و هرگز نگذاشت یک جریان خاص سیاسی صاحب‌اختیار سیاست و اقتصاد برای دوره‌ای متمادی باشد. او به‌رغم فراخوانی به مقاومت اسلامی در سطح منطقه، همواره بر تدبیر و تسهیل اقتصاد و معیشت مردم تأکید می‌کرد. او با وجود عشق مدام به عترت پیامبر از ثقل اکبر، یعنی قرآن کریم هم غافل نبود، که هم خود مُقریِ (اهل تلاوتِ) خوش‌لحنی بود، هم مشوق مجالس قرائت و تفسیر. او برخاسته از حوزه‌ی مشهد بود که در قریب به یک سده‌ی اخیر، میانه‌ی خوبی با حکمت و فلسفه نداشت و خود نیز زمانی فلسفه‌آموزی را در محضر خصوم فلسفه شروع کرده بود (که البته بعدها از آن عدول کرد)، اما بانیِ مجمع عالی حکمت در قم گردید و شعبه‌ای از آن را در مشهد نیز تأسیس کرد.
او آرزوهای زیادی برای بسط کرسی‌های آزاداندیشی داشت، برنامه‌ای که در پیچ‌وخم‌های اداری گرفتار آمد و چندان مثمر ثمر واقع نشد.
او طولانی‌ترین دوران ولایت فقیه را در جمهوری اسلامی سپری کرد، اما همواره بر نقش مردم، دست‌کم، به‌عنوان یکی از دوپایه‌ی مشروعیت تأکید داشت.
او از طرق مختلف، ازجمله، تأسیس مرکز خدمات حوزه‌های علمیه، خدمت زیادی به حوزه‌ها و روحانیت (ازجمله، روحانیت اهل‌سنت) نمود، اما از دخالت مستقیم در حوزه‌ها پروا داشت.
او به همان اندازه که به حوزه‌ها و هم‌سلک‌های خود تعلق خاطر داشت، به همان اندازه و بلکه بیش‌تر به دانشگاهیان اهتمام می‌ورزید. جلسات مستمر و طولانی او با دانشجویان و استادان دانشگاه‌ها گواه این دلبستگی بود.
عشق او به کتاب و کتابخوانی بی‌نظیر بود. تازه‌ترین کتاب‌ها را می‌جُست و می‌گرفت. آشنایان می‌دانستند که بهترین هدیه به پیشگاه ایشان کتاب بود، کتاب‌هایی که همه را بادقت می‌خواند و گاه بر آنها تعلیقه می‌زد.
نشست‌وبرخاست با مسئولان عالی‌رتبه‌ی ایران و جهان، او را از انس با مردم و همنشینی با طبقات مختلف مردم عادی بازنمی‌داشت. اینجانب ضمن تسلیتِ مجددِ این فقدِ عظیم و نیز شهادت جمعی از خاندان ایشان، فرماندهان علی‌رتبه‌ی ارتش و سپاه، دیگر شهدای دور جدید تجاوز آمریکا و اسرائیل، به‌ویژه، دانش‌آموزان مظلومِ مینابی، از خدای متعال توفیق پایبندی به آرمان‌های رهبر شهید را که همان آموزه‌های امام راحل بود، مسئلت می‌نمایم.
از خدای بزرگ برای رهبر فقید و شهیدمان، علوّ درجات و برای امتِ او، به‌ویژه، مردم شریف ایران، سلامت، سعادت و بهروزی را خواهانم.

سید ابوالحسن نواب،
مؤسس دانشگاه ادیان و مذاهب