پیوند تنگاتنگ دین و گردشگرى

0

شمارى از محققان معتقدند که گردشگرى در اساس خود، پدیده اى دینى است. براى نمونه به باور مکانل گردشگر همان «زائر روزگار مدرن» است که در جستجوى امرى متعالى و فرامعمول به سیر و سیاحت مى‌پردازد.

به گزارش ردنا (ادیان نیوز)، حمیده امیریزدانی؛ دکترای مطالعات تطبیقی ادیان و‌ کارشناس مدیریت جهانگردی، در پنجاه‌ و یکمین شماره از سلسله یادداشت‌هایش با نام «یادداشت‌ چمدانی» چنین نوشت:

شمارى از محققان معتقدند که گردشگرى در اساس خود، پدیده اى دینى است. براى نمونه به باور مکانل(١٩٧۶) گردشگر همان «زائر روزگار مدرن» است که در جستجوى امرى متعالى و فرامعمول به سیر و سیاحت مى‌پردازد.

برخى دیگر از محققان هم پا را فراتر نهاده و گردشگرى را «دین روزگار مدرن» خوانده اند(شارپلى و ساندارام، ٢٠٠۵ ؛ سالازار، ٢٠١٢). به باور سالازار(٢٠١٢) گردشگرى در اساس فرزندِ سنن زیارتى است، از اینرو باید گفت از حیث تاریخى دین و گردشگرى در پیوندى تنگاتنگ با یکدیگرند.

این فهم از گردشگرى متأثر از آراى جامعه شناختی امیل دورکیم(١٩١۵-١٩۶۵)است که از مرز میان تجربه‌هاى«مقدس»و تجربه هاى«نامقدس»سخن به میان آورد.

در نگاه دورکیم گردشگرى فعالیتى غیرمعمول است و از اینرو در شمار رویدادهاى «مقدس» محسوب مى‌شود.در آراى میرچا الیاده( ١٩۵٩) و گرابرن(١٩٨٩) نیز تمایز میان «مقدس» و «نامقدس» به تفصیل بیان شده است و مى توان بنابر این دیدگاه گردشگرى را در زمره امور مقدس و در مقابل امور روزمره به شمار آورد؛ با این استدلال که گردشگر همانند زائر در جستجوى امرى متعالى از زندگى معمول و روزمره خود فرار مى کند و خودخواسته دست به ترک عاداتش مى زند.

پ.ن. پژوهش در حوزه گردشگرى و الهیات گردشگرى قرنطینه بردار نیست! و طبیعتاً این یادداشت هم فراخوانى به کوه و دشت زدن و از خانه در آمدن نیست.

منبع @tourismandreligion
اشتراک در خبرنامه
برای دریافت جدیدترین اخبار به طور مستقیم به صندوق ورودی خود وارد اینجا شوید.
هر زمان می‌توانید مشترک شوید

نظر شما درباره این مطلب

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.