احتياط؛ اصل روششناختي دينپژوهي
چكيده :
نخستين گام در كارآمدي و ثمربخشي هر مطالعه و پژوهشي، شناخت ابعاد گوناگون، به ويژه روششناسي آن است. دينپژوهي به عنوان يكي از مهمترين حوزههاي پژوهشي، بلكه مهمترين و حساسترين آنها، مبتني بر مجموعهاي از اصول و قواعد روششناختي است كه بدون شناختن و به كار بستن آنها در فرآيند تحقيق، دستيابي به نتايج صحيح و متقن، متعسر، بلكه متعذر است. يكي از اين اصول، «اصل احتياط» است. بنا بر اين اصل، پژوهشگر عرصة دين بايد مسئوولانه و متعهدانه وارد ميدان تحقيق شده و نسبت به نتايج پژوهش خود احساس تعهد نمايد. اين امر تنها با اجراي راهكارهايي عملي همچون پرهيز از تفسير به رأي و آغاز كردن از يقينيات، ممكن است.
اين مقاله با هدف تبيين ضرورت رعايت اصل احتياط در دينپژوهي و تفاوتي است كه از اين جهت، ميان علوم ديني و علوم تجربي وجود دارد.در پايان نيز راهكارهاي عملي براي رعايت اين اصل مورد كندوكاو قرار گرفته است.
كليدواژه : روششناسي، دينپژوهي، علوم تجربي، علوم ديني، اصل احتياط، يقينيات.