نویسنده: سجاد دادفر
چكيده:
بعد ازجنگ جهاني اول و استقلال عراق از امپراتوري عثماني، تمام حكومتهايي كه در اين كشور به قدرت رسيدند، بهرغم شكلها و نگرشهاي مختلفشان، در پديدآوردن مشاركتي كه همه بخشهاي جامعه را در بر گيرد، شكست خوردند. در اين ميان، شيعيان بدون توجه به جمعيت و خدماتشان در استقلال عراق، كمتر از هر گروه ديگري مورد توجه قرارگرفتند. انقلاب 1958م عبدالكريم قاسم و انجام پارهاي اصلاحات از سوي وي و نيز گسترش ايدئولوژيهاي غير ديني از جمله كمونيسم، واكنش روحانيت شيعه را در پي داشت.
به نظر ميرسد اين واكنش نقش عمدهاي در احياي هويت سياسي شيعيان عراق در اين دوره و پس از آن داشته است. در اين ميان، جماعةالعلماء، از نخستين گروههايي است كه نقش ارزندهاي را در اين مورد ايفا كرد. نگارنده در اين پژوهش تلاش نموده تا ضمن بررسي شرايطي كه منتهي به پيدايش جماعةالعلماء شد، نقش اين گروه را در تحولات سياسي جامعه شيعي عراق مورد توجه قرار دهد.
كليد واژه: عراق، شيعيان، جماعةالعلماء و جنبش سياسي.
جماعةالعلماء،احياگرهويت سياسي شيعيان عراق