* پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي
چکیده:
در مقاله حاضر نخست گزارشي جامع از ديدگاه ملاصدرا پيرامون مهدويت ارايه مي شود. سپس موضع وي در اين باب با مواضع برخي از متكلمان و فيلسوفان سلف او مورد مقايسه قرار خواهد گرفت. براي نيل به اين دو مقصود پيش از هر چيز، از آن جا كه وي ميان نبوت و امامت، تفاوت اساسي قايل نيست، نظريه او پيرامون نبوت، خصايص نبي و كيفيت دريافت وحي و الهام و به مقتضاي بحث، مطالبي در باب ولايت و ختم نبوت ذكر مي شود.
پس از تمهيد اين مقدمات، نظريه او در باب امامت، فوايد وجودي امام و نيز به جهت ارتباط وثيق ميان قول به ضرورت وجود يك امام در هر زمان و قول به مهدويت، استدلال هاي ده گانه او بر اثبات وجوب وجود امام، به تفصيل مورد بحث قرار مي گيرد و با بيان عقيده او پيرامون امام دوازدهم و غيبت آن امام، گزارش آراي وي در باب مهدويت به انجام خواهد رسيد. در پايان هم به عنوان نتيجه بحث با بررسي استدلال هاي او بر اثبات وجوب وجود امام و مقايسه آن ها با استدلال هاي ديگر متفكران سلف او، جايگاه وي در تاريخ اين مساله روشن خواهد شد.
كليد واژه: مهدويت، نبوت، امامت، ولايت، وحي، غيبت، ملاصدرا، شيخ مفيد، سيد مرتضي، خواجه نصيرالدين طوسي، فارابي، ابن سينا، شيخ اشراق، ميرداماد