جايگاه امامت در كلام اسلامي

مساله خلافت (جانشيني پيامبر صلي ا… عليه و اله) بعد از ارتحال رسول ا… مورد اختلاف صحابه قرار گرفت. جمعي از آنان، يعني اهل سنت، امامت را تابع انتخاب دانسته و آن را امري فقهي مي دانند که به خود مسلمانان واگذار شده است و جمعي ديگر، يعني شيعيان، قايل به نص و انتصاب امامت شده و آن را از مسايل کلامي دانسته اند.

مولف در اين مقاله سعي کرده با دلايل عقلي و نقلي، کلامي بودن آن را اثبات کند و اين بحث را به گونه اي بررسي کند که حافظ وحدت و دور از دامن زدن به اختلافات شيعه و سني باشد. نگارنده به پيروي از بزرگان اماميه بر آن است که امام بايد معصوم و در عقايد و اخلاق حسنه، به ويژه علم و عدالت افضل امت خود باشد و چون تشخيص و احراز قطعي عصمت و افضل بودن از ديگران براي مردم عادي ميسر نيست، تعيين امام واجد شرايط منحصر به تعيين خدا و ابلاغ از طرف پيامبر (صلي ا… عليه و آله) است. بنابراين، با انتخابات و آراي ملت نمي توان شخصي را به عنوان جانشيني پيامبر (صلي ا… عليه و آله) معين کرد. نقش ملت بعد از نصب وي در تحصيل قدرت و اتمام حجت موثر است.

نگارنده براي اثبات اين مدعا اين مقاله را در 3 فصل و يک خاتمه به پايان مي برد و آن چه را در اين چکيده ادعا شده با دلايل عقلي و نقلي به اثبات مي رساند.
 
كليد واژه: علم كلام، شيعيان اماميه اثني عشري، اهل سنت، امامت در كلام اسلامي، فرقه ناجيه، متكلمان اماميه و آل نوبخت