چكيده :
اصالت تاريخيِ باور به منجي موعود، از مباحث مهمي است كه در روزگار ما برخي آن را به رشتة نقد كشيدهاند. با بررسي توصيفي ـ تحليلي نخستين منابع تاريخي و روايي به اين نتيجه دست يافتيم كه اصالت اين آموزه و انتساب آن به شيعيان عصر حضور امامان معصوم(ع) از زمان اميرمؤمنان علي(ع) و در تمام طول عصر حضور قابل اثبات و ريشهيابي است.
آنچه بيشتر در طول اين دوره در بوتة اختلاف يا ابهام بوده، شناخت شخص مهدي موعود بوده است كه با توجه به اوضاع دشوار سياسي عصر حضور براي بيان معارف شيعي، روند تدريجي بيان و تثبيت برخي آموزهها، تأكيد بر انتظار و اقتضاي طبيعي ابهامآلود بودن جزئيات آموزة مهدويت، تفاوت سطح معرفتي افراد و…، طبيعي مينمايد و نميتواند مشكلي بر اصالت اين آموزه در ميان شيعيان عصر حضور به شمار آيد.
كليد واژه : مهدويت، منجي، اصحاب ائمه(ع)، شيعيان نخستين.