نقد برهان لطف و کاربرد آن در اثبات ضرورت امامت

چکیده :

در اين نوشتار، قاعده لطف و ثمرات آن بررسي و نقد مي شود. استفاده از اين قاعده براي اثبات نبوت و حجيت اجماع و نظاير آن محل تامل است و كليت اين قاعده جاي بحث دارد. نمي توان گفت واجب است كه خدا هر لطفي را _ چه مقرِب باشد چه محصِل_ موهبت كند، حتي اگر نبودش نقض غرض باشد؛ زيرا گاهي يك غرض با غرض ديگر تزاحم پيدا مي كند.
از سويي با فرض تماميت ادله در مقام ثبوت، در مقام اثبات و تشخيص مصداق لطف واجب، علم ما نمي تواند معيار باشد. لوازم اين قاعده نيز فاسد است. در اين نوشتار، ادله گوناگون با تقريرات مختلف تبيين و بررسي مي شوند.

کليدواژه : لطف، لطف مقرِب، لطف محصِل، قاعده لطف، غرض، امام.