نگاهي تطبيقي به آموزة تناسخ در اديان هندي و رجعت

چكيده :
مقايسة آموزه‌هاي مربوط به يك دين با آموزه‌هاي مشابه آن در اديان ديگر و كشف تشابهات و تمايزات آنها، به فهم عميق باورهاي ديني كمك مي‌‌كند. يكي از اركان اديان شرقي، آموزة تناسخ به معناي باور به تولد مكرر انسان يا هر موجود زنده است.
در مذهب شيعه، آموزة رجعت با مفهوم بازگشت زندگي به مجموعه‌اي از درگذشتگان مقارن يا پس از نهضت جهاني امام مهدي(ع) مطرح است. گاهي گمان مي‌شود كه اين دو آموزه يك منشأ دارند و اعتقاد به رجعت، از اديان ديگر به برخي از مسلمانان سرايت كرده است.
ازاين‌رو، براي بررسي اين ادعا لازم است نسبت رجعت و تناسخ مورد تأمل و بررسي و بازخواني قرار گيرد. اين مسئله ابعاد گوناگون دارد و بررسي شباهت‌ها و تفاوت‌هاي اين دو آموزه، مقصود مقالة پيش‌روي است. تحقيق حاضر روشن مي‌سازد كه آن دو، از حيث مباني، اركان و اهداف تفاوت دارند. اين مقاله به روش تطبيقي به تحليل مباني و لوازم دو آموزه مي‌پردازد.

كليدواژه‌: تناسخ، رجعت، كارمه، هندو، شيعه، تفاوت، تشابه.