چكيده :
از نظر شيعه، اوليالامر منحصر در امامان معصوم و عترت پيامبر(ص) است. مشروعيت اطاعت از آنان بهدليل نصب و اطلاق این اطاعت نیز بهدليل عصمت ايشان است. تمام علمای اهل تسنن بهجز فخر رازي، اوليالامر را معناي عام (بدون انحصار در افرادي خاص) با مصاديق متعدد ميشناسند و براي مشروعيت اطاعت از آنان، قيد «عدم معصيت» را لحاظ ميكنند که اين نظريه با چند اشكال مواجه است.
فخر رازي اوليالامر را شوراي اهل حل و عقد ميداند و بر اطلاقِ اطاعت از ایشان تأكيد ميورزد. وي عصمت شوراي اهل حل و عقد را مبناي مشروعيت اطاعتِ مطلق از آنان برمیشمرد. ديدگاه فخر رازي نیز دارای اشكالهاي متعدد و نوعي تناقض است. او كه همانند شيعه به عصمت اوليالامر معتقد است، بر ديدگاه شيعه مناقشههايي دارد تا از رهگذر آنها از نظريه خود دفاع كند؛ ليكن اين مناقشهها تام نيست و قابل نقد و رفع است.
كليد واژه: اوليالامر، اهل حل و عقد، شورا، فخر رازي، مشروعيتِ اطاعت.