بررسي تطبيقي آيات تقيه در تفاسير فريقين
نویسندگان : محمدصادق محسنزاده – محمدعلي رضايي اصفهاني
چکيده :
تقيه در لغت بهمعناي حفظ و نگهداري و در اصطلاح بهمعناي مخفينمودن حق و واقعيت از ديگران يا اظهار خلاف آن، به جهت مصلحتي مهمتر از مصلحت اظهارحق ميباشد. تقيه يکي از مقولات عرفي است که انسانها در طول تاريخ حيات خويش، براي حفظ موجوديت در برابر بيگانگان و مهاجمين، در هنگامي که توان و نيروي مقابله با آنان را نداشتهاند، بدان عمل نمودهاند.
تقيه از روشهاي عقلايي و مورد تأييد شريعت اسلامي است که ازجمله دلايل مشروعيت آن آيات 28 سوره آلعمران و 106 سوره نحل است. گرچه برخي تقيه را ساخته مذهب تشيع و جزء باورهاي شيعي دانستهاند اما رجوع به منابع تفسيري و فقهي ساير مذاهب اسلامي، حکم به مشروعيت تقيه و عمل بر پايه آن دارد، افزون بر اينکه تقيه پيش از آنکه داراي جواز شرعي باشد، داراي جواز عرفي و عقلي است.
چکيده :
تقيه در لغت بهمعناي حفظ و نگهداري و در اصطلاح بهمعناي مخفينمودن حق و واقعيت از ديگران يا اظهار خلاف آن، به جهت مصلحتي مهمتر از مصلحت اظهارحق ميباشد. تقيه يکي از مقولات عرفي است که انسانها در طول تاريخ حيات خويش، براي حفظ موجوديت در برابر بيگانگان و مهاجمين، در هنگامي که توان و نيروي مقابله با آنان را نداشتهاند، بدان عمل نمودهاند.
تقيه از روشهاي عقلايي و مورد تأييد شريعت اسلامي است که ازجمله دلايل مشروعيت آن آيات 28 سوره آلعمران و 106 سوره نحل است. گرچه برخي تقيه را ساخته مذهب تشيع و جزء باورهاي شيعي دانستهاند اما رجوع به منابع تفسيري و فقهي ساير مذاهب اسلامي، حکم به مشروعيت تقيه و عمل بر پايه آن دارد، افزون بر اينکه تقيه پيش از آنکه داراي جواز شرعي باشد، داراي جواز عرفي و عقلي است.
کلیدواژه : آيه 28 سوره آلعمران، آيه 106 سوره نحل، تقيه، مشروعيت تقيه، تفسير تطبيقي.
بررسي تطبيقي آيات تقيه در تفاسير فريقين