نويسندگان: حميد رضا مطهري؛ مهدي رفيعا چکيده:استحباب و سنت بودن روزه عاشورا، همواره مورد توجه اهل سنت بوده است و بر آن تأکيد مي‌شود. از طرفي اين روز در نزد شيعيان اهميت ويژه‌اي دارد و روزه آن را نه تنها سنت و مستحب نمي‌دانند بلکه آن را بدعت و مکروه مي‌شمارند. بررسي‌هاي تاريخي و روايي […]

نويسندگان: حميد رضا مطهري؛ مهدي رفيعا

چکيده:
استحباب و سنت بودن روزه عاشورا، همواره مورد توجه اهل سنت بوده است و بر آن تأکيد مي‌شود. از طرفي اين روز در نزد شيعيان اهميت ويژه‌اي دارد و روزه آن را نه تنها سنت و مستحب نمي‌دانند بلکه آن را بدعت و مکروه مي‌شمارند. بررسي‌هاي تاريخي و روايي چنين مي‌نمايند که روزه عاشوراي صدر اسلام نه در ماه محرم، بلکه در روز دهم ماه تشري بوده است که روزه يهود با نام «کيپور» و «عاسور» در آن واقع مي‌شود.
علت اشتباه اين روز با دهم محرم، تشابه در تلفظ است که عرب هر دو روز را «عاشورا» مي‌خواند و از طرفي روزه آن روز نيز با وجوب روزه رمضان نسخ شده است. احياي اين حکم منسوخ، نه تنها سنت نيست بلکه بدعتي است که از سوي افراد همسو با سياست‌هاي اموي ترويج گرديده است. بر اين اساس، تبيين علمي اين امر مي‌تواند در کاهش تنش‌هاي فرقه‌اي و مذهبي مؤثر باشد. اين نوشتار بر آن است تا پس از اشاره به آراي فقهي و روايت‌هاي اين واقعه در منابع فريقين، با رويکردي تاريخي آن به اين پرسش پاسخ دهد که ريشه روزه عاشوراي صدر اسلام از کجاست و در عصر نبوي چه حکمي داشته است؟

کليدواژه:
روزه عاشورا؛ عاسور؛ ماه تشري؛ کيپور؛ عصر نبوي؛ بدعت