تعاملات عدالت و پيشرفت در آموزه هاي قرآني

چکيده:
بر اساس آموزه هاي قرآني، پيشرفت واقعي و مبنايي در سايه توحيد و يکتاپرستي اتفاق مي افتد و هر گونه ارتقا و رشدي در زندگي دنيايي و حيات اخروي ، محصول و نتيجه اعتقاد به وحدانيت الهي و برخورداري از حيات طيبه مؤمنانه و توحيدي است. همچنين توحيد و ايمان به وحدانيت الهي، عالي ترين مصداق عدالت و شرک و کفرورزي به خداي متعال به عنوان بزرگترين ستمکاري و مبناي هرگونه پسرفت و حرکت قهقرايي انسان ها و جوامع انساني دانسته شده است كه به تبع آن ، مي توان اين عاقبت را براي هرگونه ستمورزي متصور شد.
در حقيقت ظلم اصلي، نشناختن حق عبوديت الهي و عدل اصلي، به جاي آوردن عبادت خدا و عدم شرک به او مي باشد. ازاين رو، مي توان اين‌گونه نتيجه گرفت که هر گونه رشد، پيشرفت و تعالي مادي و معنوي در گرو توحيد و عبوديت خالص الهي است و توحيدخواهي هم در گرو عدالت خواهي و نفي ستم و شرک است و آيات الهي ، بهترين شاهد بر اين مدعا هستند. بنابراين، يکي از شاخصه هاي جامعه پيشرفته و متعالي اسلامي ، برقراري عدالت و محو ستم و ستمکاري است. اين مفروض ، بيانگر تعامل عدالت و پيشرفت مي باشد و بر مبناي همين تعامل ، مي توان راهکارهايي را جهت دستيابي به پيشرفت و تعالي مادي و معنوي دريافت نمود كه در اين نوشتار به طور گذرا به مهمترين آنها پرداخته شده است.

کليدواژه: قرآن، عدالت، قسط، ظلم، پيشرفت، تعالي، توحيد، شرک