تحلیلی خبری ردنا (ادیان نیوز)
The news is by your side.

خدای کتاب مقدس، خدای فراموشکار؟!

ادیان نیوز: مسلمانان با دلایل متقن و عقلی، بر این عقیده‌اند که خداوند از هرگونه نقصی مبرا است. لذا نسبت دادن هرگونه صفتی که حاکی از نقص صاحب آن باشد، به خداوند متعال نادرست و از ساحت پروردگار عالم به دور است. یکی از صفاتی که داشتن آن، نقصان تلقی ‌می‌شود، فراموشی‌ است. به همین خاطر قرآن به صراحت، بودن چنین خصوصیتی را در خدا انکار می‌کند. چنان‌که در قرآن چنین آمده است: «قالَ عِلْمُها عِنْدَ رَبِّی فی‏ کِتابٍ لا یَضِلُّ رَبِّی وَ لا یَنْسى‏ [طه/۵۲] گفت: علم آن نزد پروردگار من در کتابى است که پروردگارم نه خطا مى‏‌کند و نه فراموش.»
در آیه‌ی دیگری از قرآن نیز به این مطلب اذعان شده و بودن چنین صفتی در پروردگار عالم، غیرممکن دانسته شده است: «وَ ما نَتَنَزَّلُ إِلاَّ بِأَمْرِ رَبِّکَ لَهُ ما بَیْنَ أَیْدینا وَ ما خَلْفَنا وَ ما بَیْنَ ذلِکَ وَ ما کانَ رَبُّکَ نَسِیًّا [مریم/۶۴] ما جز به‌فرمان پروردگارت نازل نشویم که هر چه جلو رویمان و هر چه پشت سرمان هست از او است و پروردگارت فراموش‌کار نیست.»
کتاب مقدس برخلاف قرآن، صفت فراموشی را که حتی از انسان عادی به راحتی نمی‌توان پذیرفت، به حکیم اعلی و خداوند عالمیان نسبت داده است. این فراموشی خداوند به‌گونه‌ای است که اگر انسان‌ها نبوده و با رفتار و اعمالشان عهد خداوند را به یادش نمی‌آوردند، خداوند عهدش را به‌کل فراموش می‌کرد و هیچ‌وقت یادش نمی‌آمد چه عهدی بسته است. چنان‌که کتاب مقدس دراین‌باره ‌می‌نویسد: «و من‌ نیز چون‌ نالۀ بنی‌اسرائیل‌ را که‌ مصریان‌ ایشان‌ را مملوک‌ خودساخته‌اند، شنیدم‌، عهد خود را به یاد آوردم‌.»[۱] این تعبیر در مورد خداوند به حدی سخیف و پست است که حتی نمی‌توان آن را نقد کرد. آیا چنین کتابی را می‌توان مقدس دانست؟
در آیات دیگر کتاب مقدس نیز این صفت ناپسند را به خدا نسبت داده‌اند به‌گونه‌ای که خداوند برای اینکه عهدش را فراموش نکند قوسی را در آسمان و بین ابر‌ها قرار می‌دهد تا با کنار رفتن ابر‌ها و هویدا شدن قوس مذکور، خداوند بر فراموشی‌اش غلبه کرده و عهد خود را به یاد آورد. و خدا گفت‌: «این است‌ نشان‌ عهدی‌ که‌ من‌ می‌بندم‌، در میان‌ خود و شما و همۀ جانورانی‌ که‌ با شما باشند، نسلاً بعد نسل‌ تا به‌ ابد، قوس‌ خود را در ابر می‌گذارم‌ و نشان‌ آن‌ عهدی‌ که‌ در میان‌ من‌ و جهان‌ است‌، خواهد بود. و هنگامی‌که‌ ابر را بالای‌ زمین‌ گسترانم‌ و قوس‌ در ابر ظاهر شود، آنگاه‌ عهد خود را که‌ در میان‌ من‌ و شما و همۀ جانوران‌ ذی‌جسد می‌باشد، به یاد خواهم‌ آورد؛ و آب‌ طوفان‌ دیگر نخواهد بود تا هر ذی‌جسدی‌ را هلاک‌ کند.»[۲]
کتاب مقدس از نسبت دادن هیچ صفتی به خداوند متعال پروا نکرده و چه‌بسا نسبت‌هایی بدتر از این صفت را هم در جای‌جای کتاب مقدسش جا داده است. به‌راستی آیا چنین خدایی شایسته‌ی عبادت است؟ از کجا معلوم خدای فراموشکار، عبادات ما را فراموش نکند؟
پی‌نوشت:
[۱]. ترجمه‌ی قدیم کتاب مقدس،. خروج ۶: ۵.
[۲]. ترجمه‌ی قدیم کتاب مقدس، تکوین ۹: ۱۲-۱۵.
منبع: ادیان نت
شاید دوست داشته باشید