چكيده :
توقيع شريف، روايتي است كه در تاريخ شيعه براي اثبات ولايت فقها به آن استناد شده است. تا كنون بيشتر به بررسي دلالت يا عدم دلالت اين روايت بر اصل ولايت فقيهان در عصر غيبت پرداخته شده و به اثبات جنبههاي ديگر ولايت فقيه در اين روايت، چندان توجه نشده است. در اين مقاله تلاش شده است تا افزون بر اثبات ولايت فقها در امور سياسي و اجتماعي، گسترة شمول توقيع شريف، نسبتبه برخي از مسائل مطرح در حوزة ولايت فقيهان شيعه نيز كاوش گردد.
بر اين اساس، ضمن سنخشناسي نظريات حاكميت فقيه، دلالت اين روايت بر نظرية ولايت فقيه و انتصاب آن به اثبات رسيده و با نفي شوراي رهبري، به نقش مردم در حكومت ديني نيز اشاره شده است. پس از آن، شرط اعلميت در ولايت سياسي فقيه بررسي شده و بحث در گسترة اختيارات ولي حاكم نيز پايانبخش اين نوشتار است.
كليدواژه : فقيه، مردم، ولايت، حاكم، انتصاب، توقيع.