جزئيت و بلند خواندن بسمله

نويسنده در آغاز به ذكر اختلاف مذاهب چهارگانه اهل سنت در مورد قرائت بسمله در نماز پرداخته است. آنگاه به اثبات ديدگاه فقه اماميه در مورد جز بودن بسمله در سوره حمد و در آغاز همه سوره ها – غير از سوره توبه – و قرائت جهري آن در نماز كه موافق نظر برخي از فقهاي بزرگ اهل سنت است مي پردازد. مهم ترين دليل او در اثبات اين سه ادعا، روايات فراواني است كه از اهل سنت نقل مي كند.

او در پايان هر بخش از روايات اهل سنت، گزيده اي از روايات امامان شيعه (ع) را براي تكميل بحث خود ذكر مي نمايد. در نهايت بعد از ذكر رواياتي از اهل سنت كه مورد استناد كساني است كه قرائت بسمله يا جهر به آن را در نماز جايز نمي دانند به نقد و بررسي آنها مي پردازد.
 
كليد واژه: بسم الله الرحمن الرحيم، بسمله، جهر، اخفات، قرائت، نماز، سوره حمد، فقه اهل سنت، فقه مقارن