هندسه مفهومي اوقات فراغت با رويکرد جامعه شناختي، روان شناختي، اخلاقي

اوقات فراغت مهم ترين و دلپذيرترين اوقات آحاد بشر و بخشي از ساعات زندگي روزانه انسان ها است که فرد با رضايت خاطر به استراحت، تفريح، توسعه آگاهي ها يا مشارکت اجتماعي مي پردازد و داوطلبانه پس از رهايي از الزامات شغلي، خانوادگي و اجتماعي بدان مشغول مي شود. سوال اصلي تحقيق اين است که اوقات فراغت با رويکرد جامعه شناختي و روان شناختي و اخلاقي داراي چه مفهومي مي باشد؟ آيا بين اوقات فراغت و وقت آزاد همساني وجود دارد؟ اوقات فراغت در ارتباط با کار، بازي، تفريح، سرگرمي و ورزش به چه معناست؟

اين نوشتار، در پاسخ به سوالات تحقيق، ضمن بهره وري از منابع مختلف کتابخانه اي با روش توصيفي-تحليلي، و با هدف بررسي و تبيين ساختار مفهومي اوقات فراغت، بر آن است که اوقات فراغت بخشي از اوقات آزاد انسان است، و اينکه نحوه گذران اوقات فراغت براي افراد، امري آزاد و انتخابي است. گذران اوقات فراغت موجبات آرامش جسمي و روحي، رضايت خاطر، و رفع خستگي ناشي از کار را فراهم مي کند. در پايان، به اهميت اوقات فراغت در زندگي همچون زماني براي فرهنگ سازي، فرصتي براي اشتغال و تهديدي براي سلامت اخلاقي جامعه تاکيد گرديده و ويژگي هاي آن، از جمله جدا بودن وقت فراغت از کار، وجود ميل و فعاليت دلخواه و نداشتن انگيزه و نفع اقتصادي پرداخته شده است.
 
كليد واژه: فراغت، وقت آزاد، کار، تفريح، سرگرمي