تحليل و بررسي فطرت در آثار استاد شهيد مطهّري
چكيده :
مقالة پيشرو در پي تحليل و بررسي فطرت از نگاه استاد مطهّري با روشي توصيفي- تحليلي است. نگارنده با طرح پرسشهايي در باب فطرت، كوشيده است تا با رجوع به آثار استاد مطهّري، پاسخي درخور بيابد. مهمترين پرسش در باب فطرت اين است كه آيا از بدو تولد، معارف و گرايشهايي ذاتي در نهاد انسان تعبيه شده است و يا اين ذات، لوح سفيدي است كه دست جامعه پس از تولد آن را منقش ميكند؟
نويسنده با استفاده از آثار استاد مطهّري دريافته است كه از ديدگاه ايشان، انسان تصور فطري ندارد، ولي تصديق فطري به معناي تصديق بديهي اولي دارد. همچنين در نهاد انسان شماري گرايشهاي فطري وجود دارند كه از رشدي خودبهخودي برخوردارند و با كمك عوامل و شرايط محيطي بايد فعليت يافته، شكوفا شوند.
همة انسانها از همة استعدادهاي فطري برخوردارند؛ تفاوت ايشان در شدت و ضعف استعدادهاست. همچنين استعدادهاي فطري امكان رشد دارند؛ ولي نه منحرف و بيمار ميشوند و نه مسخ، بلكه انسان است كه از فطرت خود فاصله ميگيرد.
كليدواژه : فطرت، مطهّري، ادراك فطري، گرايشهاي فطري، رشد، انحراف، مسخ.