عذاب کسانی که در برابر گناه ساکت‌اند

 عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ أَوْحَى اللَّهُ تَعَالَى إِلَى شُعَيْبٍ
النَّبِيِّ أَنِّي مُعَذِّبٌ مِنْ قَوْمِكَ مِائَةَ أَلْفٍ أَرْبَعِينَ
أَلْفاً مِنْ شِرَارِهِمْ وَ سِتِّينَ أَلْفاً مِنْ خِيَارِهِمْ فَقَالَ
يَا رَبِّ هَؤُلَاءِ الْأَشْرَارُ فَمَا بَالُ الْأَخْيَارِ- فَأَوْحَى
اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيْهِ دَاهَنُوا أَهْلَ الْمَعَاصِي فَلَمْ
يَغْضَبُوا لِغَضَبِي

حضرت باقر عليه السّلام فرمود: خداوند متعال به شعيب
وحى كرد من صد هزار نفر از قوم تو را عذاب مى‏كنم، چهل هزار از اشرار‌اند و
شصت هزار نفر از اخيار، شعيب گفت: بار خدايا نيكان را چرا عذاب مى‏كنى
فرمود: براى اينكه با بدان معاشرت كردند و در برابر گناه آنها سكوت نمودند.