خودبومشناسي؛ رهيافتي در تبيين تعامل اخلاقي انسان با طبيعت
چكيده :
بحرانهاي زيست محيطي با به خطر انداختن حيات در زمين، موجب شده است تا انسان به ناچار به دنبال راه حل و جلوگيري از گسترش اين بحرانها برآيد. از آنجا كه نقش انسان در بروز بحرانهاي زيست محيطي انكارناپذير است، برخي معتقدند براي حفاظت از محيط زيست، بايد يك چارچوب يا آييننامه رفتاري براي تعامل درست انسان با طبيعت تدوين شود تا همگان به رعايت آن ترغيب گردند.
در اين راستا، فلاسفه در چند دهه اخير سعي كردهاند تا با بسط تفكرات و الزامات اخلاقي به موجودات ماسواي انسان، سهم خود را در تبيين اين آييننامه رفتاري ايفا نمايند. در اين بين، انسانشناسي برآمده از انديشه اسلامي، توان ارائه چارچوب جامعي براي تعامل درست اخلاقي انسان با طبيعت را دارد. اين مقاله به روش توصيفي ـ تحليلي ميكوشد تا شرح جامعي از تبيين رهيافت اخلاق زيست محيطي با نام «خودبومشناسي» ارائه دهد.
كليدواژه: اخلاق، محيط زيست، حفاظت، خودبومشناسي.