بنيادشناسي پژوهش در حوزة علوم دين و معارف اسلامي
چكيده :
حوزة علوم دين، معارف اسلامي و فلسفه حوزهاي فراملي است كه از سويي از ديرينگي برخوردار است و از سوي ديگر در ابعاد جهاني مورد التفات، احترام، انتقاد و عنايت و دشمني است كه در آن، آموزش و مقولة پژوهش نيز پا به پاي مقارنت و معاضدت تحولات آن مورد توجه بوده است. در حال حاضر توجه به امر پژوهش در اين عرصه عميقتر و دغدغة اصلي فرهيختگان اين عرصة ملي و بينالمللي است.
اين نوشتار ضمن مفهومشناسي و پيشينهكاوي شاخصهها و مؤلفههاي اساسي، عمدة بحث را به سمت و سوي مقوله پژوهش در حوزة معارف ديني و تعليم و تربيت اسلامي سوق داده و با بيان مسئله، اهداف ، اهميت و محوريت موضوع و سپس مفهومشناسي در صدد تبيين نظام علمي روش تحقيق اين وادي و ارائة ساختار مناسب «نظامپژوهشي» حوزهمحور است.
اين مهم با تبيين مأموريت نظامپژوهشي و اهدف آن و وظايف مديريت داناييمحور و پژوهشمدار صورت گرفته و سپس الگوي خط مشيگذاري نظام پژوهش و مؤلفههاي جامع در چهارده محور در كانون بررسي قرار گرفته و به مقولة آموزش و تأثير آن در پژوهش حوزه اشاراتي شده است.
كليد واژه: نظام پژوهشي، ساختار پژوهش، مدلهاي پژوهش، راهبردهاي مديريتي پژوهش، حوزة تعليم و تربيت اسلامي، فلسفة پژوهش.