بررسي ديدگاههاي تفسيري عرفاني درباره علم امام
نویسنده: محمدزمان رستمي
چكيده:
علم منزه از ماهيت و از سنخ وجود است. علم ابزارهايي دارد که عبارتند از: قوه حس، قوه خيال، قوه وهم، عقل و قلب. اين ابزارها در امام به كمال خود ميرسند و به اين دليل، امام به كاملترين نحو به مصادر علم دست مييابد. اين مصادر عبارتند از: عقل اول، لوح محفوظ، عرش، كرسي، وحي، علوم انبيا قبل و صحيفههايي كه به هر يك اختصاص دارند. امام از طريق اين مصادر به حقايق تمامي علوم دست مييابد.
براي نمونه، امام شاهد اعمال بندگان است و به كتبي كه جزئيات حوادث خلقت را ضبط ميكند، آگاه است و به تأويل قرآن، حقايق اسما و حقيقت فرشتگان علم دارد. امام در نهايت، از سدرة المنتهي عبور ميكند و به مقام «فناء في الذات» ميرسد.
كليد واژه: علم، ابزار علم، مصادر علم، امام، علم امام.
بررسي ديدگاههاي تفسيري عرفاني درباره علم امام