دانش «نسبشناسي» با تکيه بر نقش شيعيان امامي
چكيده :
دانش «نسبشناسي» از شاخههاي علم تاريخ و شعبهاي از تاريخنگاري عرب جاهلي است كه پيوند ناگسستني با آن دارد. اين ميراث جاهلي در دوره اسلامي به دلايلي چون، تدوين ديوان، گسترش فتوحات و استقرار قبايل بسياري از عرب در مناطق مفتوحه و گسترش رقابتها و تعصبات و دامنزدن برخي خلفا بدانها، رشد سريع يافته و نسبدانان و منابع نسبي مهمي پديد آمد.
سهم شيعيان امامي و سادات علويتبار در باروري اين دانش، ازاينرو که آن با موضوع امامت و اهلبيت ارتباط تنگاتنگي دارد، نمود بيشتري داشته است. آنان تلاش بسياري در دانش نسبشناسي داشته و از همان آغاز آثار ارزشمندي در اين عرصه آفريده و سهم سترگي در رشد و بقاي آن داشتهاند. در اين مقاله ضمن مروري اجمالي بر کليات دانش نسبشناسي، نقش و سهم شيعيان امامي در حوزه انساب نگاري مورد بررسي قرار گرفته است.
کلیدواژه : علم انساب، نسابه، نقيب، جاهليت، شيعه امامي، نسب نامهها، نقش شيعيان.