چکیده:
با گذشت زماني طولاني از عمر اسلام، هنوز هم شاهد اختلاف بين فرقههاي اسلامي هستيم. ريشه اين اختلافات را كه بيشتر بين شيعه و اهل سنت است، بايد بعد از زمان پيامبر جستوجو كرد. بنابر اعتقاد شيعيان، برخي صحابه از وصايت منصوص پيامبرگرامي(ص) در مورد حضرت علي(ع) پيروي نكردند. در اين ميان، برخي از پيروان و دوستداران اهلبيت(ع)، از جمله ابنعباس از اميرمؤمنان علي(ع) دفاع نمودند.
اين نوشتار در پي تبيين و تحليل مواضع ابنعباس با ديگران در زمانهاي مختلف و افراد متعدد است كه با روشهاي متفاوت با آنها گفتوگو ميكرد. چنين مناظرههايي نشان از تشيع اعتقادي وي به اهلبيت(ع) و حضور تشيع در نيمه اول قرن اول هجري است. اين مقاله در دو بخش ارائه ميشود كه بخش اول آن در اين شماره، و ادامه آن در شماره بعدي ارائه خواهد شد.
کلیدواژه: حضرت علي(ع)، ابنعباس، تشيع، عمر، خوارج، عايشه، معاويه، عمروعاص، عبداللهبن زبير.