چكيده :
اين مقاله با رويكرد تحليلي و بررسي اسنادي به صورت تطبيقي مفهوم «اسباط» را در قرآن و عهدين بررسي ميكند. دلايل و قراين متعددي نشان ميدهد كه اغلب ديدگاهها درباره اسباط دريافتكنندة وحي، به ويژه تطبيق آنان بر پسران دوازدهگانه حضرت يعقوب(ع) ناصواب و ناشي از تحريفات كتاب مقدس و اثرپذيري مفسران مسلمان از آن است.
اسباط يادشده، افراد معين و برگزيدهاي از ميان نوادگان حضرت يعقوب(ع) بودهاند كه افزون بر استمرار نژادي، به اعتبار جانشيني آن حضرت، مريدان و پيروان معنوي او نيز به شمار ميرفتهاند. اين جانشينان و رهبران الاهي، پس از حضرت يوسف(ع) و پيش از حضرت موسي(ع) در مصر و ميان بنياسرائيل رسالت داشتهاند.
كليدواژه : سبط، اسباط، قبايل، بنياسرائيل، يعقوب، موسي، يوسف.