وعده پوچ آرامش در عرفان های نوظهور
ادیان نیوز: شادی، آرامش و امید به زندگی این جهان را میتوان بهعنوان عالیترین اهداف جنبش های نوپدید معنوی به شمار آورد. بدانسبب که تمام این عرفانها، اومانیستیاند و اهداف خود را بهمنظور برآوردن نیازهای دنیایی انسان طراحی میکنند، لذت و هرآنچه در این مسیر قرار میگیرد، همواره مهم است و بهحق میتوان این جنبشها را «مکاتب لذتگرا» نامید.
آنچه در جامعه صنعتی و پرسرعت امروز کمتر میتوان به آن دسترسی پیدا کرد، شادی و آرامش است. ازاینرو، انسانِ گرفتار شده در این مرداب، به هر خسوخاشاکی چنگ انداخته و بهسوی آن گرایش پیدا میکند. این نیاز، دستمایه جنبش های نوپدید معنوی قرار گرفت و جانمایه بسیاری از آموزههایشان شد. بنابراین، نسخههای متعددی برای تأمین نیاز بشر طراحی کردند.
نقش شادی در زندگی بسیار پررنگ است، اما مهمتر از آن راه رسیدن به شادی است. جنبش های نوپدید معنوی از شادی، خوب سخن میگویند، اما راه رسیدن به شادی را یا معرفی نمیکنند یا راهکاری بسیار ناچیز و حداقلی ارائه میدهند. آنها شادیهای زودگذر و لحظهای را بهعنوان شادی واقعی معرفی و انسانها را بهسوی آن دعوت میکنند. این نوع عملکرد ذائقه انسان را اشباع میکند و او را از کسب حقیقت بازمیدارد. انسان گرسنه با خوردن چیپس و پفک، سیری کاذب پیدا میکند و از خوردن غذا منصرف میشود.
این جنبش ها بر این اعتقادند که اگر جسم سالم باشد، روح نیز سالم خواهد بود و در صورت سلامتی روح، شادی بر زندگی حاکم خواهد شد. بنابراین برای تندرستی دستورالعملهایی نیز ارائه میکنند، اما غافلند که تندرستی، همیشه و همهجا و بهصورت کامل در اختیار انسان نمیماند. چیزی که در اختیار انسان نیست، چگونه میتواند عامل شادی باشد؟ تکلیف کسانی که عمری گرفتار بیماریاند چیست؟ آیا آنها نباید شاد باشند؟ بنابراین، چيزي كه در اختيار انسان نيست، چگونه ميتوان آن را به انسان توصيه كرد؟
راهکار دیگری که جنبش های نوپدید معنوی به آن توصيه ميكنند و آن را عامل آرامش ميدانند، «تغيير در نگاه» است. آنها بر اين اعتقادند كه با تغيير ديدگاه و نگرش، بهتر ميتوان بر رنجها چيره شد. بدان سبب كه رنجها، شاديها را ميستانند، اگر با تغيير نگاه رنج را رنج نبينيم، آنگاه شاد خواهيم بود.
اگر اين سخنان را با دیگر سخنان این جنبش ها كه جهان هستي را يكسره تيرهوتار ميدانند و معتقدند همهجا را سياهي، درد، آفت، ضعف، كمبود و رنج فراگرفته است، كنار هم بگذاريم، به نکتهای ظريف برخواهیم خورد و آن اين است كه اگر تمام عالم را رنج و تاريكي فراگرفته است، واقعيت تاريك و سياه است و از آن نميتوان گريخت و ادعاي شادي كرد. بنابراين چنين ادعايي دروغ به نظر ميرسد. اگر قرار باشد مبنای عالم بر تاريكی باشد، شما هرچند نگاه را تغيير دهيد باز هم نخواهيد توانست زيبايي را ببينيد، چون زيبايي وجود ندارد.
البته اسلام درباره تغيير نگاه نيز سخن گفته است، اما تفاوتش با انديشه های جنبش های نوپدید معنوی در آن است كه اسلام مبناي همهچيز را زيبایی ميداند و اساس هستي را بر مبناي آرامش، روشنايي و خوبي ميداند. در چنين انديشهاي ميتوان با تغيير نگاه به دنبال رسيدن به شادي و آرامش بود. اسلام، اساس عالم را بر نورانيت ميداند و خداي سبحان را اصل و منبع نورانيت جهان هستي ميداند.
نور همواره انسان را شاد ميكند و بر همين اساس در بسياري از جشنها و شاديها يكي از مهمترين كارها، چراغاني كردن معابر و نوراني كردن فضاست. خداوند نور است و هركه به او نزديك شود، نوراني ميشود و هرچه نورانيت بيشتر شود، شادي بيشتر ميشود. راه شادي در اسلام نزديك شدن به خداوند است./مهدی سالاری
منبع: فرقه نیوز