دعوت به حق گفتمان غالب در سيره نظامي رسول خدا(صلي الله عليه وآله)

نویسنده : علي اميني رستمي

چكيده :

در سيره معصومان(عليهم السلام)، براي دعوت دشمن به هدايت الهي، ابتدا سعي بر اين بوده است كه زمينه گفتوگو فراهم شود و با تخريب ديوار بي اعتمادي بين خود و دشمن، زمينه توجه آنان به سپاه اسلام و گوش فرادادن به منطق رساي آن فراهم گردد. پس از اين مرحله، بايد پيام الهي و كلام حق را به او ابلاغ كرد.
عده اي با شنيدن پيام حق، دست از جنگ و نزاع برداشته، گم شده خود را پيدا مي كنند و با آغوش باز پذيراي اسلام مي شوند و در پناه اسلام و اردوگاه مسلمانان بار مي يابند. اما دسته اي ديگر، كه نور هدايت در قلبشان نفوذ نكرده و احتياج به نورافشاني بيشتر و عميق تر است، نيازمند نصيحت و دعوت مستقيم و چهره به چهره اند. معصومان(عليهم السلام) در اين مرحله، با دشمناني كه براي ريختن خون آنها اجتماع كرده بودند سخن مي گفتند و با نصايح مشفقانه، آنها را به سراي اسلام و اردوي خداپرستان دعوت مي كردند. عده اي كه راه نفوذي به قلبشان باقي مانده بود در اين مرحله، راه حق را يافته، به دامن اسلام وارد مي شدند. اما آنها كه تمايلي به پذيرش حق نداشتند و لجاجت و استكبار تمام وجودشان را پر كرده بود، از هدايت الهي محروم مي شدند.

آنچه تمام همّت رهبران معصوم اسلام را به خود اختصاص داده، هدايت مردم است و هيچ متاعي را ارزشمندتر از آن نمي دانند.