ابوالفضل موسویان: نبايد در دعواهای سیاسی از حربه دینی استفاده شود/ اسلام طرفدار آزادی بیان است

به گزارش ردنا (ادیان نیوز)، حجت الاسلام والمسلمین سید ابوالفضل موسویان مدیرگروه علوم و معارف قرآنی دانشگاه مفید معتقد است: در آموزه‌های اسلامی، انسان آزاد آفريده شده است و هيچ كس نمي‌تواند اين ويژگی را از او بگیرد. يكی از انواع آزادي‌ها، آزادی بيان است. يعنی انسان بتواند آزادانه انديشه‌ها، اعتقادات، احساسات و عواطف خود را بيان كند و از این جهت اسلام طرفدار و حامی این چنین آزادی در جوامع انسانی است.

جلوگیری از آزادی بیان خسارات جبران ناپذیری پدید می آورد

وی ادامه داد: آزادی بیان در عرصه سیاست، یکی از اصلی ترین مولفه های مردمسالاری و انجام وظیفه الهی امر به معروف و نهی از منکر می باشد. مراد از بحث حاضر آزادی بیان صرفا در حوزه سیاسی است نه حوزه های دیگر مانند حوزه اعتقادی و بطور طبیعی مراد از آزادی، آزادی مخالف حاکمیت و برنامه‌های آن است نه موافق. زیرا موافق، مشکلی در بیان مطالب سیاسی خود ندارد. چه بسا خطا، اشتباهاً حقیقت پنداشته شده و جاى حقيقت را گرفته است و از سويي جلوگيري از آزادی بيان، خسارات جبران ناپذيري بوجود مي‌آورد مانند: ربودن فرصت جايگزيني حق به جاي باطل، جلوگيري از رشد استعدادها و خلاقيت و ابتكار و… لذا آزادي بيان در اسلام، از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است.

مسلک و مرام مستکبران حبس و شکنجه در برابر انتقادات است

مدیرگروه علوم و معارف قرآنی بیان کرد: روش مستکبران تاریخ چون فرعون و نمرود، تهدید، حبس و شکنجه در برابر ایرادات بوده است در حالی که پیامبران و حاکمان به حق، متوسل به تهدید و زندان برای مخالفت با ایشان نشدند و کسی را بدین منظور زندان و شکنجه ننمودند و در قرآن آیه ای که به عدم پاسخگویی دلالت داشته باشد – حتی در مورد اعتراضات نادرست – مشاهده نمی شود. نبايد با تكيه بر حق بودن و آن گاه تعريف حقوق و امتيازهاي ويژه براي خود، در موضعي نابرابر با ديگران بايستيم و حقوق انساني و اجتماعي آنان را ناديده انگاريم.

نباید از انگ و برچسب های دینی به مثابه حربه سیاسی استفاده شود!

موسویان خاطرنشان کرد: نبايد در دعواهای سیاسی از حربه دینی استفاده شود و با انگ بی‌دینی و به عبارتی تکفیر به مقابله با مخالف پرداخت. قرآن این روش را به فرعون نسبت می دهد که مخالفانش را، مخالف دین می دانست و می گفت: «إِنِّي أَخافُ أَنْ يُبَدِّلَ دينَكُمْ» و با سوء استفاده از احساسات مذهبی مردم به مقابله با مبارزان می پرداخت. از اينرو در سيره ائمه فضاي انتقاد و مخالفت باز بوده است و هرگز منصوب بودن از جانب خداوند و عصمت خود را، وسيله‌هاي براي برخورد با مخالفان قرار ندادهاند. در هر جامعه‌ای افراد و گروه‌هایی وجود دارند که با حاکمان و سیاست‌های حکومت مخالفند. وجود مخالفان سياسي در اشكال فردي و گروهي در سطح جامعه سياسي و برخوردار بودن آنها از حقوق و آزادي‌هاي فردي و اجتماعي؛ نظير: مطبوعات مستقل و احزاب سازمانيافته، از اصول اوليه مردم سالاری است؛ به عبارت ديگر اصلي‌ترين مؤلفه يك نظام سياسي مردمسالار، موجوديت قانوني و رسمي مخالفان سياسي در آن جامعه است.